HOV logo BANNER

Other languages


18 July 2005

I sitt ukentlige TV-program Alo Presidente kunngjorde Venezuelas president Hugo Chavez at ca. 136 stengte fabrikker blir kartlagt med sikte på å ekspropriere dem. ”Dette er det samme som med ubrukt jord. På samme måte som vi ikke kan tillate ubrukt jord kan vi ikke tillate det med selskaper”

Gårsdagens program ble kringkasta fra Cumana, hvor Chavez også deltok i nyinnvielsen av det agro-industrielle kakaokooperativet, en kakaobehandlingsfabrikk som hadde vært stengt i ni år og som nå har blitt kjøpt av arbeiderne organisert i et kooperativ, med et lavrenteslån fra regjeringa. Han forklarte at den typen kooperativ som blir befordra er en type som ”danner kollektiv velstand gjennom kollektivt arbeid, og går forbi den kapitalistiske modellen som framhever individualismen”.

“Vi vet om ca. 700 stengte fabrikker. Vi kan ikke la dette skje”, sa Chavez, som leste opp ei liste med selskaper hvor eksproprieringa allerede har begynt. 136 fler blir inspektert på det nåværende tidspunkt, og det er flust med selskaper som er delvis ute av drift. Antallet selskaper som blir kartlagt er 1149.

Han tok fram eksemplet med et fiskebruk i Guantahavna som er klart til å gjenoppta produksjon. ”Hvis arbeidsgiver nekter å åpne bruket, må vi ekspropriere det og åpne det selv”. President Chavez gikk gjennom lista og nevnte et antall selskaper som er stengt men har alle de nødvendige maskiner og aktiva for å begynne produksjonen, inkludert bl.a. en tekstilfabrikk, et sagbruk, en møbelfabrikk, et hotell, et meieri, en skofabrikk, og en stålfabrikk.

Chavez brukte et venezuelansk ordtak og erklærte: ”den som eier et verk må enten holde det i bruk eller selge det. Hvis han ikke holder det i bruk eller selger det, eksproprierer vi det.” Han henviste åpenbart ikke til små selskaper, siden mange av de på lista ville ansette mellom 100 og 500 arbeidere.

Han la til at for alle arbeidsgivere som ønsker å holde verkene sine åpne, er staten klar til å hjelpe dem med kreditt til lav rente, men på en betingelse: at ”arbeidsgiver gir arbeiderne andel i både ledelsen og profitten til selskapet.”

Arbeidsminister Maria Cristina Iglesias grep også inn i programmet og oppfordra ”fagforeningene og arbeiderne og de tidligere arbeiderne i disse selskapene til å berge dem. Kun med arbeidernes styrke kan vi bekjempe denne interne fienden som er avhengighet, og som holder oss borte fra målet i kampen mot fattigdom.”

Sosialisme

“Dette er revolusjonen. Dette er sosialisme”, la Chavez til, samt: “Det revolusjonære demokratiet var overgangsfasen, broa, veien mot det tjueførste århundres sosialisme, en som er bolivarisk, venezuelansk og latin-amerikansk”. Han ba befolkninga om å ”glemme spøkelsene som sosialismen er forbundet med”. På torsdag la presidenten fram resultatene av ei meningsmåling som viste at flertallet av Venezuelas befolkning foretrekker sosialisme. Meningsmålinga, utført av et privat selskap i slutten av mai og begynnelsen av juni, viser at 47,9% av befolkninga foretrekker ei ”sosialistisk regjering”, mens kun 25,7% foretrekker kapitalisme.

Chavez forklarte at 25% fortsatt ikke hadde svart på spørsmålet og at den ideologiske offensiven måtte bli styrka. Siden Hugo Chavez erklærte at veien framover for den venezuelanske revolusjonen var sosialisme, har dette blitt hoveddebatten innen den bolivariske bevegelsen, og samfunnet generelt. Til og med presidenten for Venezuelas NHO, FEDECAMARAS, ble tvunget til å si for noen måneder siden at det ikke var et spørsmål om å velge mellom sosialisme og kapitalisme men heller å ”ta de beste aspektene fra begge systemer”.

Den pensjonerte generalen Muller Rojas holdt en tale for nasjonalforsamlingas ekstraordinære møte på 5. juli, uavhengighetsdagen, hvor han oppfordra til å danne en ny Patriotisk Samling (organisasjonen som starta uavhengighetskampen for nesten 200 år siden), men la til at denne gang måtte det være ”ei Patriotisk Samling for Sosialisme”. I en tale til militæroffiserene oppfordra Chavez dem til å ”bringe sosialismedebatten inn i brakkene” og å forkaste de gamle idéene og fordommene om sosialismen som de hadde fått inn med morsmelka.

Innad i arbeiderbevegelsen har disse idéene blitt entusiastisk mottatt. Hovedtrekket i alle diskusjonene er nå ”hva betyr sosialisme?”, hvordan innføre ”samla ledelse” og hva som er arbeidernes rolle i den revolusjonære prosessen og i økonomien. Det er klart at det fortsatt fins mange tolkninger av hva sosialisme betyr. For de mer moderate delene av den bolivariske bevegelsen betyr sosialisme sosialdemokrati, eller som de sier, ”Zapateros sosialisme”, med henvisning til den spanske statsministeren.

Men for arbeiderne og de fattige er det klart at sosialisme betyr et radikalt brudd med kapitalismen. Chavez selv har sagt: ”Innenfor kapitalismen kan ikke problemene med ulikhet, fattigdom og elendighet som Venezuelas folk står overfor bli løst”.

I den enorme statseide aluminiumsfabrikken ALCASA, hvor det mest framskredne tilfellet av det som er kjent som ”samla ledelse” finner sted, er det ganske klart at for arbeiderne betyr ”samla ledelse” nettopp arbeiderkontroll og arbeiderledelse. Faktisk har et poster som trykkes opp av ALCASA som hovedslagord ”arbeiderkontroll” (se http://www.alcasa.com.ve/images/Pruebas/CG/Afichep01.htm)

Dette ble gjort klart av Edgar Caldera, en av ALCASA-arbeidernes klubbledere i en artikkel den 29. mai. ”Hvis det er én ting arbeiderne må forstå klart, er det at vår samla ledelse ikke kan bli et våpen for å forsterke den utnyttingsbaserte kapitalistiske produksjonsmåten. Vi kan ikke gjenleve Europas triste historie, hvor systemet med samla ledelse ble brukt for å bli kvitt arbeidernes rettigheter og forohld”. (http://venezuela.elmilitante.org/index.asp?id=muestra&id_art=1999)

I ALCASA er det arbeiderne selv som velger ledelsen. Disse ”sjefene” beholder samme lønnsnivå som før de ble valgt, og kan erstattes ved gjenvalg når som helst. I den samme artikkelen gjør Edgar Caldera det klart hvordan arbeiderkontroll på samme tid betyr å gjøre produksjonen mer effektiv og bli kvitt byråkrati, vanstyre og korrupsjon. Han forklarer hvordan et utenforstående selskap hadde hatt ansvaret for vedlikehold og reparasjoner i avdeling 3. Men dette var en kilde til korrupsjon og i praksis betød det at over 7 år hadde 10% av cellene i avdelinga stått ubrukte. På et massemøte bestemte arbeiderne seg for å gi vedlikeholdsselskapet sparken og hyre den nødvendige arbeidskrafta for å gjøre samme jobben internt. Resultatet var at maskinene ble reparert på rekordtid og nå fungerer samlebåndet til full kapasitet.

Denne erfaringa har økt arbeidernes politiske nivå enormt. Fra 16. til 18. juni var det et nasjonalt møte med arbeidere som var involvert i erfaringene med arbeiderkontroll, og samla konklusjon var meget skarp og pekte i riktig retning. Det var en klar forståelse av at det som i Venezuela er kjent som ”samla ledelse” (cogestion) faktisk er et steg mot dannelsen av et sosialistisk samfunn. Et av vedtakene som ble fatta gjør dette meget klart:

”Å inkludere sammen med forslagene for revolusjonær samla ledelse krav om at selskapene må være statlig eiendom, uten distribuering av aksjer til arbeiderne, og at all profitt må fordeles med hensyn til samfunnets behov gjennom rådene for sosialistisk planlegging. Disse rådene må forstås som organer som gjennomfører de kollektive avgjørelsene tatt av innbyggerne”.

Motsetninger

Hele denne prosessen med politisk diskusjon og handling av arbeiderne og de fattige er ikke uten motsetninger. For eksempel, i den gamle papirmølla Venepal, nå INVEPAL, det første selskapet som ble ekspropriert av den bolivarianske regjeringa, har fagforeningslederne nå gått til det skritt å oppløse fagforeninga og håper å kjøpe opp statens eierandel så de kan være eneeiere og beholde all profitt. Andre fagforeningsledere har advart dem mot å ta dette skrittet, og insistert på at det vil bety å opprettholde kapitalismen og til og med spille dem ut mot andre grupper av arbeidere i framtida.

I INVEVAL, det tidligere nasjonale ventilselskapet, CNV, som ble ekspropriert av regjeringa 1. mai, oppstår ikke vanskelighetene på grunn av arbeiderne selv men på grunn av statsbyråkratiet. Da han underskrev forordninga om ekspropriering, gjorde Chavez det klart at arbeiderne måtte ha flertall av representanter i styret og at det høyeste beslutningstakende organet måtte være arbeidernes råd. Men når representantene for Folkeøkonomidepartementet leste opp de foreslåtte vedtektene til selskapet for arbeiderne, den 27. juni, ble ikke arbeidernes deltakelse nevnt i det hele tatt. Massemøtet vraka dette forslaget og begynte en prosess med mobiliseringer hvor de krevde arbeiderkontroll. De slår seg nå sammen med arbeidere i andre selskaper hvor det er erfaring med arbeidernes deltakelse, for å spre kampen utenfor INVEVAL.

Endelig, i det statseide strømselskapet CADAFE, har det vært konflikter med arbeidsgiverne fra begynnelsen av innføringa av ”samla ledelse” (hvilket var når arbeiderne gjennomførte arbeiderkontroll for å forhindre sabotasje under lockouten i desember 2002). Først ville sjefene begrense arbeidernes makt til å bestemme over sekundære aspekter (ett som ble beskrevet var når en diskusjon ble åpna om juledekorasjonene i selskapets bygning i Valencia!). Arbeiderne og foreninga deres har måttet kjempe hardt for hver tomme med arbeiderkontroll de nå har i selskapet. Og nå har sjefene kommet med et nytt argument: ”Arbeiderkontroll kan ikke innføres i strategiske industrier”.

Dette argumentet henger ikke i hop med virkeligheten. Det var nettopp under lockouten at oljearbeiderne gjennopptok produksjonen i PDVSA (Venezuelas Statoil), og det var da aluminiums- og stålarbeiderne fra de massive fabrikkene i Guayana fysisk slåss seg fram til bensinanleggene og gjenopptok tilførselen til fabrikkene sine. Det var også på denne tida at Caracas’ T-bane-arbeidere holdt T-banen åpen og CADAFE-arbeiderne holdt oppe strømtilførselen og forhindra at industrien ble sabotert.

Den venezuelanske arbeiderbevegelsen gjennomgår en enorm forandring og blir viss sin egen styrke. I dette ligger håpet for den bolivarianske revolusjonen.

En ting arbeiderne er veldig bastante på, er at som Chavez sa i TV-programmet sitt, er revolusjonen en prosess hvor nye idéer og modeller blir født, mens gamle idéer dør, og at ”i den bolivariske revolusjonen er det kapitalismen som vil bli avskaffa!”

Read more ...

18 July 2005
مصاحبه با روبن لینارز، عضو اتحاد کارگران ملی (UNT) 

Read more ...

10 June 2005
بدنبال سه هفته اعتراض، تظاهرات و ایجاد راه‌بندان ، افزون بر یكصد هزارتن از كارگران، معدنچیان، كشاورزان، اهالی ال آلتو (EL ALTO) ، آموزگاران و ... روز سه‌شنبه سی ویكم ماه مه، راهپیمایان و معترضین در دسته‌های دهها هزارنفری پارلمان بولیوی را به محاصره خود درآوردند تا به این ترتیب خشم و نارضایتی خود را در لاپاز پایتخت بولیوی به نمایش بگذارند

Read more ...

05 June 2005
همه فضای شهر مملو از این حس و روحیه است. روحیه انقلابی! روحیه‌ای كه همه فراز و فرودها را می‌شناسد و سالم  و بی‌‌نقص، ماهیتاً از آنچه كه چندین سال پیش در جریان بود متفاوت است. در آن زمان جنبش انقلابی دوران كودكی خود را طی می‌كرد وبی‌نهایت از دستاوردهای خود سرمست و راضی بود. امروزه گر چه تب انقلابی فرو ننشسته اما بسیار معتدل و هوشمند شده است و هر گاه كه ضرورت اش را حس كند  زبان به انتقاد از وجوه مختلف روند انقلابی سر می دهد‌

Read more ...

19 April 2002
Det sker mystiska saker i Venezuela. Först får vi läsa i tidningarna att en militärkupp hade störtat presidenten Hugo Chavez. Tidningarna påstod att alla var emot honom eftersom han höll på att störta landet i fördärvet.

Read more ...

16 January 2003
Är det någon "information" om Venezuela som svensk massmedia förmedlat det senast året så är det detta: Inte en själ stöder president Hugo Chavez.

Read more ...

17 January 2003
Den 23 oktober 2003 kunde vi i svensk TV (kanal 1) se ett häpnadsväckande reportage om kuppen mot Venezuelas president Hugo Chavez. Två irländska dokumentärfilmare, Kim Bartley och Donnacha O´Brien, var av en tillfällighet i presidentpalatset när militärkuppen ägde rum den 11 april 2002, och de filmade allt som hände.

Read more ...

08 March 2003
Den andra februari 2003 kollapsade högeroppositionens "obegränsade strejk" i Venezuela. Oppositionens försök att provocera fram en militärkupp slog slint och Chavéz går nu till "revolutionär offensiv".

Read more ...

20 August 2003
Vi kan tvinga Chavez att fortsätta i riktning mot socialismen med arbetarkontroll över storindustrin och bankväsendet. Detta skulle vara möjligt, och det skulle inte finnas någon större risk för att USA skulle ingripa på grund av risken det skulle innebära för revolutionära rörelser över hela Latinamerika.

Read more ...

Subcategories

Farsi
مبارزه براي حقوق كارگران درجمهوري بوليواري
«مترجم: م.دلاشوب»
درچندسال اخيرونزوئلا درمركزخبرهابوده است.درحاليكه اكثررسانه هاي جهان حكومت چاوز را متهم مي كنندكه دريك قدمي ديكتاتوري«كمونيستي»قرارگرفته است،اما تصويرواقعي از واقعيت ونزوئلايي بسيارمتفاوت است.حكومت چاوز دست به برنامه ريزي تغييرات اجتماعي عظيم وبازتوزيع ثروت زده است.ونزوئلا،كشوري با ثروت هاي ملي بيشمار،ازنظرتاريخي توزيع بسيار ناعادلانه ي ثروت را تجربه كرده است.ثروت ونزوئلا تحت سلطه ي شركت هاي چندمليتي و امپرياليسم به سوي نخبگان ثروتمند دربسياري ازكشورها سرازير مي شده است،ولـي هرگز قطره اي هم ازاين درياي ثروت درخود ونزوئلاوبراي بهبود شرايط زندگي وكارتوده هاوطبقه ي كارگر صرف نگشته است.
دولت چاوز اززمان نخستين انتخابش در 1998 شماري برنامه هاي اجتماعي راتحت عنوان «برنامه هاي خدماتي»محقق كرده است،كه امكان تحصيل رايگان ودسترسي به مراقبت هاي بهداشتي رايگان رافراهم كرده است وهمچنين مواد اصلي غذايي را با بهايي ناچيز دردسترس ميليون ها نفر قرارداده است.«كمپين حقوق كارگران ونزوئلا»(WRCV) ازگام هاي مثبت وبرنامه هاي اصلاحي معطوف به ريشه كني فقروحامي طبقه ي كارگر،دهقانان وتوده هاي تهيدست درراستاي بازسازي زندگي هايشان حمايت مي كند.
«كمپين حقوق كارگران ونزوئلا»،ياري رساندن به تشكيل اتحاديه ها وديگرتشكل هاي كارگري مدافع حقوق كارگران را در ونزوئلاوهمينطور دربعد بين المللي هدف مباره ي خودقرارداده است. اين تشكل درآوريل 2006 توسط اعضاي اتحاديه كارگران ونزوئلايي تاسيس شد.اعضاي بنيانگذار اين كمپين عبارتند از اتحاديه ي كارگران بهداشت sirtrasalud در بخش مركزي كاراكاس،شعبه ي UNT درشركت برق كادافه وكميته ي اجرايي اتحاديه ي Surpofard درصنايع داروسازي .
كمپين براساس برنامه اي ده ماده اي به منظورشفاف سازي اهداف كمپين ومسايلي كه درحال حاضردرمقابل طبقه ي كارگر ونزوئلا قراردارد،پايه گذاري شده است.مادرپي جلب حمايت جنبش بين المللي كارگري دردفاع ازحقوق كارگران در ونزوئلاوايجاد برنامه ي مستقل كارگران درقالب كمك به توسعه ي اتحاديه هاي كارگري درتمامي كارخانه هاوكارگاه هاوبه شكل تظاهر سياسي ازطريق تشكل ها يا احزاب سياسي،هستيم.
پلاتفرم
«كمپين حقوق كارگران ونزوئلا» ازموارد ذيل دفاع مي كند:
1- رعايت حق تشكل واتحاد كارگران در انجمن هاي محلي واتحاديه هاي كارگري براي دفاع مستقل از منافع طبقاتي شان.
2- مبارزه برعليه تعديل هاواخراج ها.ممنوعيت تغييراجباري محل كار.نظارت كارگران از طريق تشكل ها ونمايندگان انتخابي شان براستخدام هاوتعديل ها درمحل كارشان.
3- پرداخت فوري حداقل دستمزد همگاني دركليه ي بخش هاي اقتصاد به عنوان نخستين گام درجهت تعيين حداقل دستمزد براساس ميزان متوسط تورم كه يك زندگي محترمانه رابراي كارگران وخانواده هاي شان تضمين مي كند.و دستيابي تمامي مردم ونزوئلا به امنيت اجتماعي.
4- دموكراسي كارگري وتشكيل مجمع عمومي كارگران به منظورانتخاب نمايندگان خود درمحل كار.انتخاب كاركنان اتحاديه درسطوح محلي،ايالتي وكشوري توسط اعضاي اتحاديه اي كارخانه ها.امكان بركناري تمامي نمايندگان به توسط كساني كه آنان را انتخاب كرده اند. ممنوعيت مذاكرات محرمانه.تصميم گيري مجمع عمومي كارگران در مورد كليه ي مذاكرات ميان اتحاديه ها و تشكيلات كارفرمايان يا (و) دولت.وجود سقفي براي دستمزدهاي پرداختي به سازمان دهندگان وكاركنان اتحاديه،به طوري كه دستمزد آنان بيشتر ازدستمزد يك كارگر ماهر نباشد.
5- برابري كامل مردان وزنان درمحل كار.مبارزه ي جدي اتحاديه ها وديگرتشكل هاي كارگري درجهت برابري جنسي درمحل كارودرجامعه.مبارزه باتبعيضات جنسي،نژادي،سني يا ديني.
6- تحقق فوري نظام نظارت(كنترل)كارگري دراتحاد با انجمن هاي محلي برتوليد.اين به معناي انتخاب ناظران ومديران ازطريق مجمع عمومي كارگران است.ناظران ومديران نبايد بيش از متوسط دستمزد يك كارگرماهر درآمد داشته باشند.تصميم گيري كارگران وانجمن هاي محلي درباره ي برنامه ي توليد،برحسب نيازهاوامكانات محل كار وجامعه محلي.ما نيازمند نظارت فوري برعمليات خرابكارانه،سوء استفاده از دارايي ها و بهره كشي ازكارگران مي باشيم.
7- علني شدن دفترهاي كارخانه ها.اطلاع يافتن كارگران ازاسراركارخانه وميزان استثمارخود، ابتدا درمحل كارخودشان به مثابه نخستين گام،وسپس تعميم آن به ناحيه ي اقتصادي خويش و در نهايت كل اقتصادملي.تا كارگران بدانندكه چه درصدي ازثروت ملي توسط طبقه ي سرمايه دار و زمين داران تصاحب مي گردد.
8- مصادره ي فوري كليه ي كارخانه هاي بـي راندمان وكارخانه هايي كه پايين ترازظرفيت توليدي خودكارمي كنندوقراردادن آنها تحت نظارت ومديريت كارگران.
9- مبارزه براي ايجاديك حزب سياسي به منظوردفاع ازمنافع طبقاتي كارگران وبـي چيزان. حزب كارگري،فعال،رزمنده ودموكراتيك برپايه ي يك برنامه ي سياليسم دموكراتيك واقعي.
10- مبارزه براي سوسياليسم كارگران ومردم تهيدست، ملي سازي بنيان هاي اصلي اقتصاد و طرح ريزي فوري يك برنامه ي اضطراري به منظور توسعه ي اقتصادي.عدم اعتماد به نمايندگان ونظام جمهوري چهارم و بقاياي آن درجمهوري پنجم.عزل نمايندگان نظام سرمايه داري از حكومت ودولت.
«كمپين حقوق كارگران ونزوئلا»
18 may 2006

Join / affiliate to the campaign!

Make a donation!

Hands Off Venezuela's financial resources are limited so we rely on our supporters around the world.  Please make a donation of any size towards building the campaign

Facebook